โอกาสที่ไม่ได้มีกันทุกคน

posted on 22 Feb 2010 22:25 by come-and-share

การเริ่มต้นอยากเขียนเรื่องราวในครั้งนี้ มันเริ่มต้นขึ้นจากระหว่างทาง

ขณะเดินทางกลับบ้าน จากลาดกระบัง ไป บางแค

อารมณ์ตอนนั้นกำลังหงุดหงิดได้ที่เลยทีเดียว

อันเนื่องมาจากหลายสาเหตุค่ะ

ต้องโดนกลับบ้านทั้งๆที่จะสอบ

ที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่

สอบก็อ่านหนังสือไม่ทัน

แฟนก็ดูไม่ค่อยสนใจ

เพื่อนก็ดูเครียดๆกันทุกคน

มีความรู้สึกว่าเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก

เอาเป็นว่าเวลานั้น อารมณ์มันหดหู่มากเลยค่ะ

บ่อน้ำตากำลังจะแตก

 

 

 

แต่พอได้เดินข้ามสะพานลอยไป

ความรู้สึกบางอย่างก็แทรกเข้ามา

 

 

 

 

คุณลุงพิการตาบอด นั่งตากแดดบนพื้นคอนกรีตร้อนๆ

ไม่ได้นั่งเฉยๆนะค่ะ 

ปากก็เป่าหีบเพลงเพื่อแลกกับเงินเล็กๆน้อยๆจากผู้มีน้ำใจค่ะ

 

ความรู้สึกในตอนนั้นอยู่ดีๆมันก็ตื่นตันขึ้นมา

ว่าขนาดคุณลุงอายุที่น่าจะต้องนอนอยู่บ้าน

ปลูกต้นไม้ เลี้ยงหมา มีลูกหลานวิ่งเล่นใกล้ๆ

 

กลับต้องมาลำบากขนาดนั้น

แต่กระนั้น คุณลุงก็ไม่ได้นั่งเฉยๆนิค่ะ

คุณลุงกลับทำงานแลกกับเงิน ที่มันอาจจะเป็นแค่เศษเงินสำหรับใครบางคน

แต่มันกลับเป็นเงินที่มีค่ามากที่จะต่อชีวิตที่ใกล้ฝั่งของคุณลุงเพิ่มขึ้นไปอีก1วัน

 

 

 

 

ขนาดคุณลุงตาบอดยังต่อสู้เพื่อชีวิตของตัวเอง

แล้วทำไมเราที่มีพร้อมแทบทุกอย่าง จะต้องน้อยอกน้อยใจกับโชคชะตาของตัวเองด้วย

 

 

....

........

 

 

 

 

ต้องโดนกลับบ้านทั้งๆที่จะสอบ.....เพื่อกลับไปเอาpassportเพื่อไปเที่ยวต่างประเทศช่วงปิดเทอม

ที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่....เพราะเค้าไปทำงานกันแต่ก็ยังโทรมาหาเป็นระยะๆว่าถึงไหนแล้ว

สอบก็อ่านหนังสือไม่ทัน......แต่ก็อ่านจบไปบางวิชา

แฟนก็ดูไม่ค่อยสนใจ.....เพราะเค้ากำลังเครียดในช่วงสอบ แต่ก็ยังไปรับไปส่ง กินข้าวด้วยกันทุกวัน

เพื่อนก็ดูเครียดๆกันทุกคน.....ก็เพื่อนสอบนี่น่า

มีความรู้สึกว่าเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก..........ที่มีคนมาคอยตามดูแลแต่เรากลับมองไม่เห็นเอง

 

 

 

คนบางคนอาจได้รับโอกาสที่ดีแต่กลับไม่เคยมองเห็นค่า

แต่คนบางคนไม่เคยได้รับโอกาสที่ดีแต่เค้ากลับสร้างโอกาสให้ตัวเอง

edit @ 22 Feb 2010 22:39:55 by oONuJaOo

Comment

Comment:

Tweet

แม่งงงงงงงงงง
กำลังเศร้า กำลังเซ็ง
อ่านแล้วน้ำตาจะร่วง เฮ้อ

แต่ก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นว่ะ ^^

ไปเที่ยวมาแล้ว อารมณ์ดีแล้วดิ
เรายังหงิดเล็กๆกะงานที่ไม่ใช่หน้าที่แต่ต้องมานั่งทำ เฮ้อ

แต่ว่า วันนั้นอะ ที่เราสอบ SE แล้วแกโทรมาถามว่าเป็นไงบ้าง
ขอบคุณนะเว่ย ที่เป็นห่วง
แกก็เหมือนกัน มีไรก็ปรึกษาเราได้
แต่ตอนนี้ อย่าเพิ่งนะ งานล้นมากๆๆๆๆๆ ฮาๆๆ

#5 By Natsu* (58.9.8.77) on 2010-03-20 09:00

think positively! surprised smile
เจอคนเขียน blog เจ๋งๆเข้าให้แล้ว
ขอเพิ่มลงในลิสต์ที่ blog เค้านะ

#4 By Ampmie (58.9.2.62) on 2010-03-10 09:46

อืม แกนี่

คิดเอง จบเอง

ว้าววว เก่งจัง

#3 By ppuueenngg (58.64.86.70) on 2010-02-25 17:41

ความเครียดบางครั้งมันก็ทำให้เรามองอะไรแคบลงนะ

#2 By mhee (183.89.139.92) on 2010-02-24 17:30

ณ ห้องเรียนชั้นประถม

คุณครูหยิบกระดาษขาวแผ่นใหญ่ ถามใครๆว่าเห็นอะไร

เด็กๆ ตอบมาอย่างเร็วไว เห็นกระดาษขาวไงครับครู

คุณครูหยิบปากกา แต้มจุดสีดำลงบนกระดาษขาว

คุณครูหยิบกระดาษขึ้นมาใหม่ คราวนี้เธอเห็นอะไร

เด็กๆตอบเสียงใส จุดสีดำๆ ไงครับครู

คุณครูจึงถามกลับไป

กระดาษขาวแผ่นใหญ่ ไปไหนเสียแล้ว

ไยสายตาเธอจึงจับจ้องเพียงจุดสีดำเล็กๆ บนกระดาษ

----