ShaRinG

เอี๊ยดดดดด  แอ๊ดดดดด  ก๊อกๆๆๆๆๆๆ

ห่างหายจากการเขียน Blog ไปนานแสนนาน

ขอเริ่มต้นด้วยการเคาะสนิมก่อนนะ

ครืดดดดดด ก๊อกๆๆๆๆๆ

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง  (หยอดน้ำมันอยู่ให้มันลื่นๆ)

OK!!!! พร้อมแล้ว 

......

...........

ว่าแต่จะเขียนเรื่องอะไรดี...

ณ เวลานี้ เราก็ได้เรียนจบแล้ว การเรียนในมหาลัยที่แสนยาวนานถึง 4 ปี(รวมกับที่เรียนโรงเรียนมาก็ร่วม18ปี)

ในที่สุดก็เป็นอิสระจากการศึกษาภาคบังคับ

ที่การสอบวัดกันที่การอ่านหนังสือ...ท่อง...จำ...

จำมากคะแนนมาก จำน้อยคะแนนน้อย

จากอิสระทางการศึกษา ก็มาอยู่ใน"กรง"ของการทำงาน

ห้ามป่วย ห้ามโดด ห้ามตาย!!!!

ข้อดีของการเรียน

ชิวได้..โดดได้...หลับได้...

ข้อเสีย

ไม่มีเงิน...สอบทีแทบบ้า...

ข้อดีของการทำงาน

มีเงิน(อันดับ1เลย)...ได้อิสระจากผู้ใหญ่มากขึ้น(แต่ไม่ที่สุด)

ข้อเสีย

เวลาแห่งความฝันที่หายไป...

ใครหลายๆคนที่โชคดีได้ทำงานตามที่ตัวเองรัก ตามที่ตัวเองฝัน

แต่ใครอีกหลายๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆคน ต้องทำงาน "เพื่อเงิน" ไม่ใช่ "เพื่อฝัน"

จับเจ่าอยู่ในห้องออฟฟิศสี่เหลี่ยม ทั้งๆที่ชอบเดินทาง

จับเจ่าอยู่ในห้องแอร์เย็นๆนั่งหน้าคอม ทั้งๆที่ชอบธรรมชาติ

จับเจ่าอยู่กับอากาศร้อนๆเดินทางไปนู้นนี่ ทั้งๆที่ชอบทำงานอยู่กับที่

จับเจ่า... ทั้งๆที่ชอบ...

ทำไมชีวิตถึงได้ดูยากขนาดนี้

เราเป็นคนนึงที่ไม่ชอบคณะที่เรียนมา เรียนไปถึงปี2 มันไม่ใช่อ่ะ!!!!

แต่จะซิวไปเรียนใหม่ก็ดูแก่ไป เอาว่ะ!!! ทนเอาอีก 2 ปีก็จะจบแล้ว

ค่อยต่อโทเอา

พอเรียนจบ สอบโทติดแล้ว แต่ด้วยการตัดสินใจครั้งใหญ่อีกครั้งในชีวิต

เลือกที่จะทิ้งป.โท และหันมาทำงาน

ก้าวมาสู่ชีวิตจริง

มาทำการที่ไม่ได้เกี่ยวกับการเรียนเท่าไหร่นัก

วิชาที่เรียน 10% วิชาที่หาจากที่ทำงานเอาเอง 90%

สนุกมั้ยก็โอเครนะ

ชอบมั้ยก็เฉยๆนะ

แล้วความฝันของเราละ  เลือกที่จะพับไว้ หรือเลือกที่จะสานต่อ

ความฝันเล็กๆของเรา

อยากทำธุรกิจส่วนตัว

อยากมีอิสระในการเดินทาง

ถ้าอย่างนั้นขอเลือกที่จะสานต่อความฝันแบบใช้ชีวิตอยู่ในความจริงละกัน

ใช้ความฝันเป็นแรงผลักดัน

ใช้ความฝันเป็นตัวชี้อนาคต

ใช้ความฝันเป็นกำลังใจ

ใช้ความฝันเป็นความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อ

ถ้าเลือกที่จะฝัน

ก็ต้องอิสระจากทุกๆสิ่ง

ทั้งร่างกาย ทั้งชีวิต และทั้งจิตใจ

....

คำพูดต่างๆที่ออกจากปากคนนั้น  ถ้าลองถอยออกมาแล้วมองดีๆ

จะสามารถแสดงได้เห็นถึงตัวตนของคนนั้นๆได้ดีทีเดียว

บางคนโผงผาง แต่เมื่อถึงเวลาคับขันก็แสดงน้ำใจออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจ

บางคนดูดี แต่พอถึงเวลาแล้วก็แสดงธาตุแท้ออกมา

 

จาก"คำพูด"ที่ออกมาโดยที่รู้ตัวและไม่รู้ตัว

 

สิ่งเหล่านี้ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วมาจากสันดานตัวเองหรือเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมภายนอกหล่อหลอมขึ้นมา

 

 จากคำกล่าวที่ว่า ใช้คนอื่นเปรียบเสมือนกระจกส่งดูตัวเอง

แล้วเราจะเห็นตัวเองที่แท้จริง 

 

อาจจะใช้ไม่ได้กับบางคน เหมือนเรื่องที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ว่า

 

....บัวนั้นมี 4 เหล่า....

 

เหล่าแรก บัวพ้นน้ำ

เหล่าสอง บัวปริ่มน้ำ

เหล่าสาม บัวใต้น้ำ

เหล่าสี่ บัวในตม

 

 

 

 

 

อยู่ที่ตัวคุณแล้วหล่ะว่าจะเลือกอยู่เหล่าไหน

 

 

 

ปล. คนเขียนขออยู่เหล่าที่ 3 ละกัน เพราะยังต่อเรียนรู้อะไรอีกมากมาย

 

อ้างอิงและดัดแปลงจากวิกิพีเดีย

 

ความหมายของบัวสี่เหล่าตามนัยอรรถกถา

เหล่า 1 พวกที่มีสติปัญญาฉลาดเฉลียว เมื่อได้ฟังธรรมก็สามารถรู้ และเข้าใจในเวลาอันรวดเร็ว เปรียบเสมือนดอกบัวที่อยู่พ้นน้ำ เมื่อต้องแสงอาทิตย์ก็เบ่งบานทันที
เหล่า 2 พวกที่มีสติปัญญาปานกลาง  เมื่อได้ฟังธรรมแล้วพิจารณาตามและได้รับการอบรมฝึกฝนเพิ่มเติม จะสามารถรู้และเข้าใจได้ในเวลาอันไม่ช้า เปรียบเสมือนดอกบัวที่อยู่ปริ่มน้ำซึ่งจะบานในวันถัดไป
เหล่า 3 พวกที่มีสติปัญญาน้อย  เมื่อได้ฟังธรรมแล้วพิจารณาตามและได้รับการอบรมฝึกฝนเพิ่มอยู่เสมอ มีความขยันหมั่นเพียรไม่ย่อท้อ มีสติมั่นประกอบด้วยศรัทธา ปสาทะ ในที่สุดก็สามารถรู้และเข้าใจได้ในวันหนึ่งข้างหน้า เปรียบเสมือนดอกบัวที่อยู่ใต้น้ำ ซึ่งจะค่อยๆ โผล่ขึ้นเบ่งบานได้ในวันหนึ่ง
เหล่า 4 พวกที่ไร้สติปัญญา และยังเป็นมิจฉาทิฏฐิ แม้ได้ฟังธรรมก็ไม่อาจเข้าใจความหมายหรือรู้ตามได้ ทั้งยังขาดศรัทธาปสาทะ ไร้ซึ่งความเพียร เปรียบเสมือนดอกบัวที่จมอยู่กับโคลนตม ยังแต่จะตกเป็นอาหารของเต่าปลา ไม่มีโอกาสโผล่ขึ้นพ้นน้ำเพื่อเบ่งบาน